:: Baza

Urodził się w 1922 roku w Warszawie. Podczas wojny zdał maturę i rozpoczął studia polonistyczne na tajnych kompletach Uniwersytetu Warszawskiego. Powstanie warszawskie spędził w stolicy, ale nie brał w nim czynnego udziału, po jego upadku został wywieziony na przymusowe roboty do Niemiec. Po wojnie kontynuował studia, potem pracował jako dziennikarz. W 1955 roku założył we własnym mieszkaniu amatorski teatrzyk awangardowy (Teatr na Tarczyńskiej), polem w mieszkaniu przy placu Dąbrowskiego Teatr Osobny.
Utwory poetyckie drukował od 1947 roku ale debiul książkowy tom poezji Obroty rzeczy ukazał się w 1956 roku. Inne zbiory to: Rachunek zachciankowy (1959), Mylne wzruszenia (1961), Było i było (1965), Odczepić się (1978), Oho (1983). Jest także autorem tomów prozy: Donosy rzeczywistości (1973), Szumy, zlepy, ciągi (1976), Zawal (1977), Rozkurz (1980). oraz tomu minidramatów Teatr Osobny (1971). Wielki sukces odniósł jego Pamiętnik z powstania warszawskiego (1970). Zmarł w 1983 roku w Warszawie.

Swoją twórczość poeta ukształtował w oparciu o sprzeciw wobec utartych konwencji i norm artystycznych. Białoszewski w swych utworach stosuje śmiałe skróty skojarzeniowe, opiewa rzeczy szare, zwyczajne, przedmioty codziennego użytku: piec, szafę, podłogę, łyżkę durszlakową, itp. Zachwyt poety wzbudzają nie rzeczy powszechnie uznawane za piękne, lecz stare, zniszczone, brzydkie i wysłużone.
W jego poezji widać szczególne zainteresowanie kulturą przedmieścia, peryferii. Opisywana rzeczywistość to często świat tandety, odpustu, jarmarku, a nawet kiczu. Tej tematyce podporządkowany jest język jego utworów. Poeta posługuje się słowami z języka codziennego, na ogół pospolitymi i potocznymi, często nie liczy się z zasadami gramatycznymi. Białoszewski jest jednym z głównych przedstawicieli nurtu tzw. poezji lingwistycznej, ukształtowanej na przełomie lal 50. i 60. Jej twórcy wychodzili z założenia, że zasadniczym zadaniem poezji jest wypróbowywanie możliwości języka i rozrachunek z konwencjami mowy. Dlatego wykorzystywali w swoich utworach mowę potoczną, utarte zwroty językowe, przejęzyczenia, błędy, zabawę słowami.
Twórcy poezji lingwistycznej nie tylko wskazywali na ogromne bogactwo możliwości twórczych języka, ale zwracali się również przeciwko mowie stosowanej w środkach masowego pr/ekazu, dekonspirująe jej ograniczoność i skostnienie.

Tytuł lego utworu jest nawiązaniem do dzieła Mikołaja Kopernika O obrotach sfer niebieskich.
Na przedstawiony w utworze wszechświat składają się różne „rzeczy", które krążą wokół siebie: gwiazdy, planety obiegająee słońce. Panuje tam porządek i ład, wszystko ma swoje miejsce. Czy nie byłoby dobrze, gdyby taki sam porządek panował w świecie ludzi? Kto jednak jest centrum naszego wszechświala?
Czy możemy mieć pewność, że w samym środku znajduje się człowiek? Może on także jest „rzeczą", która krąży wokół innych? Poeta stawia szereg retorycznych pytań, które podważają istniejący dotąd porządek, usiłuje dociec, dlaczego jedne gwiazdy obracają się wokół innych. Może głupsze krążą wokół mądrzejszych? Lecz pytanie, kto „ wymyślił gwiazdy głupsze? ", pozostaje bez odpowiedzi.

To kolejny z wicrszypeanów na cześć rzeczy prostych, codziennie używanych, których się jednak nie zauważa. Poeta upodobał sobie zwłaszcza le wykorzystywane do czynności banalnych, zwykłych odcedzanie makaronu, ogrzewanie. Ich uwzniośleniu służą zestawienia: łyżki durszlakowej z pięknem nieba, bogactwem kałejdoskopu, świętością monstrancji i ukazanie pieca jako monumentalnego, lśniącego, dającego ciepło przedmiolu.
Poeta bawi się słowem, robi zaskakujące zestawienia: kalejdoskop, monstrancja, glob łyżka durszlakowa; błyski, dzwony, żywioły, monumentalizm piec kaflowy. Wyraźnie bawi się, żongluje skojarzeniami, wydobywa ze zwykłych rzeczy ich niezauważane dotąd zalety. Prowadzi to do silnej poctyzacji rzeczywistości prozaicznej, codziennej.

Wiersz pochodzi z tomu Obroty rzeczy. Tematem utworu uczynił poeta podłogę, rzecz zwyczajną, pospolitą, do której wyglądu nie przywiązujemy większej wagi. często nawet jej nie zauważamy.
Białoszewski dostrzega w niej piękno, czyni przedmiotem poetyckich rozważań. Już w tytule utworu, kto 17 jest apostrofą do podłogi, pojawia się słowo „błogosław". Uwzniośla ono podłogę, nadaje jej cechy boskie, niezwykłe, niemal święte.

W tym fragmencie występuje a liter a ej a, czyli powtarzanie tych samych liter lub sylab na początku wyrazów w zdaniu lub wersie (tu: wyrazy zaczynające się literą „b" burak, burora, bliski). Pojawia się (akże neologizm „burota ", będący określeniem koloru buraka (zamiast bury). Poeta bawi się w utworze słowami, a nawet ich fragmentami, gdyż każda sylaba ma określone znaczenie.
Białoszewski zestawia wyrazy, które na pozór nie współgrają ze sobą. Obok wyrazów potocznych, zwykłych (burak, kartofle), pojawiają się słowa wyszukane: fisharmonia, forniry, maniery, biblijne apteki, homeopalia, flet zaczarowany, zgromadzone bez większej dbałości o sens. a raczej na zasadzie kontrastu z językiem codziennym. Uwidacznia się tutaj także stosunek samego poety do lej rzeczywistości i tematów, które dla innych są banalne i zwykłe. Białoszewski często nadawał rzeczom zwyczajnym, prostym, starym nowe znaczenie, umiał dostrzec ich piękno.

stoły czyściwa przemysłowe zgrzewarki elektrooporowe agd pozycjonowanie posadzki Nawadnianie producent szamb betonowych trądzik